مسجدسلیمان خبر/ ابراهیم ایزدیان: مادر شهید مفقودالاثر ماکان، از شهدای دانشآموز مدرسه شجره طیبه میناب، جلوهای روشن و ماندگار از ایثار، صبر و استقامت مادرانی است که از دهه شصت تاکنون، با تمام وجود پای ایران و آرمانهای این سرزمین ایستادهاند. در کنار او مادر شهید دانشآموز «رخش» در مسجدسلیمان نیز همچون سرو ایستاده است مادری که سالهاست داغ فرزند را با وقار، ایمان و صبوری بیپایان در دل خود حمل میکند.
این دو روایت، تنها داستان دو خانواده نیست بلکه آینهای از هزاران مادر ایرانی است که فرزندان خود را با امید به آیندهای روشن راهی مدرسه و مسیر علم و تربیت کردند اما در میانه جنگ تحمیلی و حملات وحشیانه دشمن، پیکر پاک فرزندانشان در خاک وطن آرمید و یا در شمار مفقودالاثرها به نشانی از انتظار و صبر تبدیل شد.
باید میان گذشته و امروز پلی زد، پلی برای زنده نگه داشتن تاریخ مقاومت، همدلی و رشادت مردمی که در سختترین روزهای دفاع مقدس معنای واقعی ایستادگی را به جهان نشان دادند.
دهه شصت و سالهای تلخ جنگ تحمیلی بهویژه در خوزستان و دیگر مناطق کشور یادآور جنایتهایی است که علیه کودکان و مردم بیدفاع این سرزمین رقم خورد جنایتهایی که هرگز از حافظه تاریخ پاک نخواهد شد.
روایت مادر شهید رخش و مادر شهید ماکان امتداد همان فرهنگ عاشورایی است فرهنگی که ریشه در ایمان، فداکاری و عشق به حقیقت دارد و همچون خون سیدالشهدا(ع) در رگهای این سرزمین جاری است. این مادران، تنها مادر یک شهید نیستند آنان نماد یک نسل از زنان صبور و استوار ایراناند که پیش از آنکه فرزندانشان به مقام شهادت برسند، خود در میدان صبر و استقامت به مقام والای ایثار رسیدهاند.
شاید امروز اگر رهگذری در گلزار شهدای کلگه مسجدسلیمان یا در یادمانهای شهدای دانشآموز میناب قدم بگذارد تنها با سنگی ساده و نامی حکشده روبهرو شود اما پشت آن نامها، جهانی از عشق، ایمان، دلتنگی و انتظار نهفته است. نامهایی که هرکدام، قصهای از یک مادر یک مدرسه و یک وطن را در دل خود حمل میکنند.
این روایتها باید زنده بمانند باید گفته شوند نوشته شوند و به نسلهای بعدی منتقل گردند. راویان باید به محضر این مادران برسند،کاتبان باید بنویسند و جامعه باید قدر بداند نفسهای باقیمانده این مادران بزرگ را، مادرانی که تاریخ تکرارشان نخواهد کرد.
از مسجدسلیمان تا میناب از خوزستان تا هرمزگان یک حقیقت مشترک جاری است.
مادران شهدا، ستونهای خاموش اما استوار این سرزمیناند نامهایی که نه در گذشته بلکه تا همیشه در حافظه ایران زنده خواهند ماند.
اولین دیدگاه را شما بنویسید